روزی که اومد پرسپولیس  و تن پوش سرخ  این تیم رو تنش کرد آرزوهای زیادی تو سرش بود آرزوهایی که شاید الان به خیلی هاشون رسیده باشه.

روزی که شد یکی از گلادیاتورهای سرخ  فکرش رو هم نمی کرد که به این زودی محبوب بشه ، به این زودی بشه عزیز دل هوادارا  و به این زودی بشه یکی از همونایی که تو ورزشگاه یکصدا اسمش رو با عشق  و تعصب  فریاد بزنند.

با اینکه کمتر از یکساله که سرخ پوش  شده اما خیلی عزیزه  ، خیلی ها خیلی خیلی دوستش دارن واسه همه عزیزه حتی واسه اونایی که خیلی سخت گیرن.

اون کسی نیست جز محسن خلیلی ، آره همون محسنی  که تو ورزشگاه همه یکصدا صداش میکنن "محسن رفت و برگشت" .

خودش  که میگه " از اینکه هوادارا  اینطوری صداش میکنن خیلی لذت می بره ".

آقا محسن گل  اون روزی که سرخ پوش  شدی من یکی که فکرش رو نمی کردم اینقدر زود بشی عزیز دل سرخ دلان  ؛اما حالا شدی "محسن رفت و برگشت" به خدا که خیلی برامون عزیزی خیلی.

آقای گل لیگ امیدوارم که همیشه همینی که هستی بمونی ، و به همین زودی ها هم ما رو تنها نذاری و بری  و خیلی بیشتر از یک فصل پرسپولیسی  بمونی  و این رو هم بدون که خیلی عزیزی و خیلی دوستت داریم.

و راستی اینم بگم که آقای گل  ما رکوردهای جالبی هم داره مثه : بازی در هر 34 بازی تیم، نگرفتن حتی 1 کارت زرد (بابا اخلاق) و 18 گل با شم گلزنی و بدون حتی 1 پنالتی.

همیشه موفق و پیروز و بهروز و سرخ دل  بمونی.

همین.